pour les cyclistes qui aiment le Ventoux

Vanaf het moment dat ik las dat er een dat er een fietsactie was voor het goede doel Stichting tour du ALS, wist ik dat ik mee moest doen.
Mijn fietsmaat heeft ALS. Samen hadden we onszelf ooit tot doel gesteld een keer voor het goede doel te fietsen. Een inspanning die ik nu kon gaan leveren. Helaas zonder hem naast me, wel met hem in gedachten.
Het was de eerste sponsoraanzet van mijn college Marcel de Munck die mij heeft overgehaald over de drempel om geld in te zamelen. Op het moment dat ik vertelde dat er een tour Du ALS kwam, vertelde hij direct dat hij wou sponsoren. Deze spontane gift was voor mij zoals gezegd de eerste aanzet naar het streven minstens 1.000 euro bijeen te fietsen. Ik ben al mijn sponsoren erg dankbaar, met team Demmer hebben wij ruim 21.000 euro ontvangen en afgegeven aan het goede doel.

De dag zelf (1 juni 2012) vond ik een hele mooie beleving. Erg bijzonder. Het vertrek in het donker, met zes mensen fietsen naar de top van de Mount Ventoux heeft al iets heroïsch. Pas bij Chalet Reynard begon de schemering te komen en kon ik de zon zien opkomen. De beleving van het “maanlandschap” (alleen maar keien) samen met de zonsopkomst had ik graag samen beleefd met mijn maatje naast me. De gedachte aan hem voelde ik zo sterk, dat het voelde alsof hij naast mij fietste. Ik kreeg een brok in mijn keel en tranen in mijn ogen. Wat was het mooi geweest dit met hem samen te doen. Het maakte dat ik des te vastberadener werd mijn doel te bereiken, drie keer de mont ventoux bedwingen, voor het goede doel.
Tijdens de afdaling naar Malucene voelde ik me eindelijk vrij van pijn in mijn benen. Eenmaal in Malucene stond de vrouw van mijn fietsmaat glunderend alle fietsers te verwelkomen. Na even kort met haar gesproken te hebben vertrok ik voor de tweede keer naar de top. Die ging redelijk soepel (mede door de gedachte aan mijn fietsmaat) zodat ik volop kon genieten van de omgeving.

Eenmaal in Sault aangekomen had ik tijdens de afdaling de rest van mijn fietsvrienden al zien klimmen om voor hun de tweede keer te volbrengen. De derde keer vanaf Sault was redelijk eenvoudig te fietsen. Na Chalet Reynard, echter, wordt het iets lastiger. Maar reden tot klagen heb ik niet gehad. Immers: wat zouden de ALS patiënten graag mijn plaatst innemen om dezelfde pijn nog eens weer te mogen voelen.

Vincent Meier,
Cinglé Du mount Ventoux

Met veel plezier vorige week dinsdag 29 mei de cingle gereden. Ik had de ventoux al vaak vanuit 1 van de kanten beklommen en dit jaar moest het er maar eens van komen om het drie maal te doen. De eerste klim vanuit bedoin ging lekker en daardoor moest ik mezelf wel remmen om niet te hard omhoog te rijden. De afdaling naar malaucene was 1 groot feest, wat kan je op de lange stukken een snelheid maken! Beneden de stempel gehaald bij de bakker (en drie tompoezen! en koude cola) en direct weer omhoog. En ja, daar waren ze dan, de VLIEGEN, en sommige fietsers zagen werkelijk zwart van de wolken vliegen (geen deo...). maar de bekende oplossing is muziek op (weg gezoem) en doorrijden. Uiteraard was het 2e stijle stuk klimmen even doorbijten maar ook deze ging lekker. Boven was het prima weer dus geen kou en recht naar beneden naar Sault. Hobbel de bobbel maar wel mooi en Sault is een leuke plaats. Na weer stempel en versnaperingen bij de bakker de laatste klim. Gezien de benen ging het nog prima en tot chalet Reinard was het een makkie, vervolgens de kiezen op elkaar voor het laatste stukje naar de top! De dame in de winkel op de top vroeg of ik de vierde keer ook nog ff ging doen...dat wordt volgend jaar.
Merci monsieur PIC!

Op zaterdag 26 mei 2012 heb ik samen met een groep (fanatieke) fietsers de Mont-Ventoux beklommen aangezien ik in de voorbereiding zit voor La Marmotte dacht ik dat het rijden van een Cinglé de ultieme test is om te kijken hoe ik ervoor sta en tevens is dit een zeer leuke uitdaging gezien de reputatie van deze berg. Op zaterdag ochtend dan ook vroeg van start gegaan om te beginnen vanuit Bédion het ging allemaal fantastisch, maar heb het rustig aan gedaan gezien ik hierna nog twee klimmetjes moest volbrengen. Voor ik het wist was ik het bos al weer uit en na iets minder dan 1 uur en 45 minuten stond ik al aan de top. Toen de afdaling naar Malaucène gezien de temperatuur van 28 graden was een windstopper of jack niet nodig en op een bepaald moment stond er zelfs 82,5 km/u op mijn teller wat een geweldige afdaling en wat een mooi wegdek! In Malaucène op de foto gezet na het halen van de stempel door een medewerkster of de eigenaresse van de fietsenzaak waar je tegen aan fiets als je beneden komt. Ook zij had de Cinglé pas nog gefiets en moedigde me aan. Direct weer door naar de top, helaas vanaf km 7 tot 12 heb ik mijn achterband tot 3x lek gereden waaronder een klapband. Hierdoor is de klim naar boven toch wel een zware beproeving geworden. Eenmaal op de top direct door naar Sault, helaas vanaf Chalet Reynard krijg je te maken met een slecht wegdek en met de klap band die ik eerder had gehad ben ik toch maar iets voorzichtiger naar beneden gefietst en wat duurt die afdaling dan lang, maar wat een mooie route is dat en dan aan het einde van de afdaling, dan denk je ik ben er, maar nee je moet dan toch nog even een klein stukje klimmen naar Sault om de stempel te halen. In Sault even gelunched in genoten van het uitzicht wat een mooi dorp en wat is die bergtop dan opeens een eind weg. Na een stop van een kwartier weer door naar de top en ik dacht dat gaan een makkie worden. Maar nee de eerste 10 km zat het tempo er niet in ik had natuurlijk even stil gezeten en heb net iets te veel gegeten en ja dat hakt er dan wel even in, maar gelukkig ging het dipje al snel over en ben ikk tot de top voluit gaan zelfs na Chalet Reynard zat het tempo er goed in. Aan de top me laatste stempel gehaald in de souvenirs winkel, zelfs de lokale bevolking verklaarde met voor idioot wie gaat die berg nou op voor de lol, dus laat staan 3x. Vol trot door naar Bédion en ja even genieten van het moment en al die fietsers die nog op weg zijn naar de top. Super leuk dat er zoiets bestaat als de Club Cingles, volgende jaar maar eens overwegen om een 4 of zelfs een 6 keer naar boven te fietsen. En ja La Marmotte daar ben ik geloof ik wel klaar voor.

J'admire ces coureurs qui vont jusqu'au tréfonds de leurs tripes pour trouver la force de vaincre ce mont mythique.
Il est à relever que M. Jean-François Lorimier de Bienne (Suisse) a été cinglé en juillet 2000 et, seul en course et sans assistance, galérien en juillet 2001 à 60 ans. Bravo!

Bonjour, je suis devenu un Cingles samedi 10 septembre 2011. Mon numero de omologation est 3938. Un salut a toutes les cingles............Vive le Ventoux, vive les cingles